Sanjay Nanthakumar's

நாட்குறிப்பு
யாழ்ப்பாணத்தில் கோவில்களும், கோவில்களில் தேர் திருவிழாவும் மிகவும் முக்கியமானதுடன் மிகவும் சிறப்பாக நடைபெறுகின்றது. தேர் எனப்படுவது கடவுள் சிலைகளை வைத்து இழுத்துச் செல்லும் மரச்சட்டகங்களாலும், மரச்சிற்பங்களாலும் முழுவதுமாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கும் நான்கு சக்கரங்களுடன் இருக்கும் வாகனம். இந்தத் தேர்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் கோண்டாவில், திருநெல்வேலி, தாவடி போன்ற இடங்களில், தென்மராட்சி மட்டுவில் மற்றும் வடமராட்சிகளில் உள்ள சிற்பக் கூடங்களிலும் செய்யப்படுகின்றன.


தேரில் மரச்சிற்பம்

உறுதியான நான்கு சக்கரங்களுடன் அமைக்கப்பட்டு, மரச்சட்டகங்களால் அடிச்சட்டகம் அமைக்கப்பட்டு தேரினை சுற்றி கடவுள்கள், தேவ உருவங்கள், புராணக்கதைகள், விலங்குகள், அரசர்கள், பக்தர்கள், போன்ற பல உருவங்கள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும். முன்னால் பாயும் குதிரைகளும் குதிரைகளை செலுத்துவது போன்றும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இவை சிற்பிகளால் சரியான உருவங்களில் ஒரு மரத்திலோ, அல்லது இரண்டை இணைத்தோ கைகளால் செதுக்கி உருவாக்கப்படும் வடிவங்கள் ஆகும்.
சிற்பக்கலைக்கூடங்கள் மிகவும் அழகாக உருவாக்கப்பட்டு அங்கே பரம்பரை பரம்பரையாக தேர், வாகனங்கள் செய்யும் தொழிலை செய்துவருகின்றனர் தேர்ச்சி பெற்ற ஆசாரிமார். அப்படியான சிற்பக்கலைக்கூடத்தில் சிற்பாச்சாரி ஒருவரை சந்தித்தோம் "வணக்கம் ஐயா உங்களைப்பற்றி சொல்லுங்கோ?"



வேலைகளை சரிபார்க்கும் திரு.ஜெயப்பிரகாஸ்

"அப்பாவின் அப்பா ஆறுமுகம் ஆசாரியார்தான் முதன் முதலில் யாழ்ப்பாணத்தில வாகனம் செய்ய வெளிக்கிட்டவர். முதன் முதல் வட்டுக்கோட்டையில் செய்திருப்பினம். பிறகு திருநெல்வேலி எண்டேக்கை இங்கைதான். 1941ல் யாழ்ப்பாணத்தில் முதல் சித்திரத்தேர் செய்தது அவர்தான். யாழ்ப்பாணம் வீரமாகாளி அம்மனுக்கு. அதைத் தெடர்ந்து இந்தியாக்காரர் வந்து தேர் செய்துகொண்டிருக்கேக்கை தேர் செய்யக்கூடிய குடும்பமாய் தான் எங்கடை குடும்பம் இருந்து கொண்டிருந்தது. எங்கட அப்பா, அவரின் சகோதரர் இரண்டு பேரும் சேர்ந்துதான் அவர்களின் தகப்பனாற்றை மறைவுக்குப் பிறகு அவரின் பெயரில் "ஆறுமுகம் சிற்பக் கூடம்" என்ற நிறுவனத்தை உருவாக்கி செய்து கொண்டு வந்தவை. பிறகு அவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு நான் தொடர்து செய்யுறன்" மிகுந்த பழமையான சிற்பக் கலைக்கூடத்தினை வைத்திருப்பவரும், ஏனைய சிற்பாலையங்களை வைத்திருப்போரால் "அப்பண்ணை" என்று அழைக்கப்படும் திரு ஜீவரட்ணம் ஜெயப்பிரகாஸ் எங்களுடன் அனுபவங்களைச்சொல்லத் தயாரானார்.

1941 இல் செய்த அந்த தேர் இப்பவும் கோயில்லை இருக்கா என்ற கேள்வி எழுந்தது. "ஓஓ இப்பவும் ஓடுது. இன்றைக்கு 78 வருடம் ஆச்சு. 1941ம் ஆண்டு வெள்ளோட்டம் ஓடினது. அந்தக் காலத்திலயே ஆறு மாத காலத்தில செய்து முடிக்கப்பட்ட தேர். கையால செய்தது. இப்ப மிசினறி." என்று சலிப்புடன் நிறுத்திக்கொண்டார்.

"அப்பாவோட சேர்ந்து உதவிக்கு நிண்டு நிண்டுதான் பழகினது. யாழ்ப்பாணத்திலை அப்பா மட்டும் 100, 110 தேர் செய்திருப்பர். கூடுதலாய் எல்லா ஊரிலையும் இருக்கு. நானும் 40, 45 தேர் செய்திருப்பன். 2002ல் அப்பா மறைஞ்சதும் அவர் விட்ட வேலையளை பிறகு நாங்களும் எடுத்து செய்துகொண்டிருக்கிறம்."

நாங்கள் அவருடன் கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் போதும் தனது உதவியாளர்களை வழிநடத்திக்கொண்டு கதைத்துக்கொடிருந்தார். எங்களுக்கு அப்போது ஒரு கேள்வி எழுந்தது. இவ்வாறாக கலைகளின் எதிர்காலம் தொடர்பாக.

"ஐயா இந்த தொழிலை அடுத்த தலைமுறை கற்றுக்கொள்றதுக்கு வாய்ப்பிருக்கிறதா..?"



தேர்வேலையில் ஈடுபடும் வேலையாட்கள்

"ஓம் அடுத்த தலைமுறை இப்ப எல்லாம் கற்றுக்கொண்டு தனித்தனிய செய்ற அளவிலைதான் இருக்கு. யாழ்ப்பாணத்தில எங்களிட்டை பழகின ஆக்கள் கூட தனித்தனிய செய்யினம். ஆற்றல் வளர்ந்திருக்கு எண்டுறதை விட கொஞ்சம் வேலை தெரிஞ்சவுடனேயே செய்யினம். வெளிநாட்டு உதவியள் இப்ப வாறதாலை ஒரே நேரத்தில் பல கோயில்களில் திருப்பணியள் நடக்கிறதாலை எங்களாலையும் எல்லா வேலையளையும் செய்யேலாதுதானே. எங்களுக்கு இப்ப நேரம் இல்லாட்டில் வேறை ஆக்களும் எடுத்துச் செய்ற அளவுக்கு இருக்கு. எங்களிட்டை பழகினாக்களும் நிறையப்பேர் செய்யினம்."

ஆனாலும் நல்ல ஒரு பெறுமதி அல்லது வேலைக்கு ஏற்ற ஊதியம் அவர்களுடைய தொழிலுக்குத் தருவதில்லை என நொந்துகொண்டார். உதாரணமாக நகை வேலை செய்வோர், தகட்டு வேலை செய்வோர் சேதாரம் என்று கணக்கில் போடுவதாகவும் ஆனால் தாங்கள் ஒரு மரத்தைக் சிறிதாக குறைத்து நறுக்கினால் கூட பின்னர் எதுவும் செய்யமுடியாது. அவற்றை விறகுக்குத்தான் போடவேணும். என்கிறார்

"இலாபம் இல்லாமல் ஒருத்தரும் தொழில் செய்யிறதில்லை. நாங்கள் சில வேலைகளை செய்ய வேணுமெண்டு ஆசைப்பட்டுக் காசு கேக்கேக்கை சில பேர் அந்த பெறுமதிக்குத் தராயினம். நாங்கள் 50 இலட்சம் கேட்டால் அவர் 40 இலட்சமுக்கு செய்யிறார். நீங்கள் செய்யேலாதோ என்று கேக்கினம். அப்பிடிக் கேட்டாக் கூடப் பறவாயில்லை. உடன குறைஞ்ச றேட்டுக்கு குடுத்திடுகினம். என்ன செய்யப் போறம் என்றது கடைசி வரைக்கும் தெரியாது. எங்கடை கற்பனையில உள்ளதுதானே.


போதிகை

இந்த தேரில பாருங்கோ, போதிகள் செய்து வைச்சிருக்கு. அதிலை குறிப்பிட்ட தொகை வைச்சிருக்கிறம். ரேட்டுக் குறையேக்குள்ளை அது இன்னும் குறையும். காசு கூட வரேக்கை அதிலை இன்னும் இரண்டு மூன்று கூட வைக்கலாம். கற்பனை தானே. நாங்கள் சந்தோசமாய் செய்யேக்கை எங்கட மன நிலை சந்தோசமாய் இருக்கேக்கை வேலைத் திறன் அதிகமாய் இருக்கும். காசு பெறுமதி கோட்டேசன் என்று எடுத்துச் செய்யேக்குள்ளை ஒரு லிமிற்றுக்குள்ளைதான் வேலை செய்யக் கூடியதாய் இருக்கு. எங்களைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயம். அப்பிடி இருந்தும் சிலபேர் எங்களிட்டை என்று தேடி வரேக்கை காசைப் பாக்காமலும் அவையளின்ர அனுசரணை எங்களைக் கௌரவிக்கிற முறையளில சில வேலையளை நாங்கள் நல்லமாதிரி செய்ய வேண்டிய கட்டாயமும் இருக்கு."

இவ்வளவு விடையங்கள் கேட்டபின்னர் ஒரு தேர் செய்ய எவ்வளவு காலம் எடுக்கும் என்பது ஒரு கேள்வியாக இருக்கும். தேர் இப்ப உள்ள நவீன வசதிகள், தேரின் வேலைப்பாடுகளையும் பொறுத்து காலம் வேறுபடும். சாதாரணமாக ஆறு மாதத்தில் இருந்து ஒரு வருடம் தேவைப்படும், சிறிய தேர் என்றால் மூன்று மாதத்திலையே செய்து முடிக்கலாம் என்கின்றார். இவற்றை விட ஆளணி முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றது. இப்ப தொழில்நுட்ப உதவிகள் இயந்திங்களுன்ர உதவியள் இருக்கிறதால அந்தத் தாக்கம் இல்லை என்கின்றார் அவர்.

பொதுவாக இத்தேர் சதுரம், நீள் சதுரம், அறுகோணம், எண்கோணம், நவகோணம், வட்டம், நீள் வட்டம் போன்ற சில வகைகள் தான் எமக்கு தெரியும், இவைற்றைவிட வேறு வகைகளும் உள்ளது என்கிறார்


புதிதாக செய்யும் குதிரை வாகனம்

"புசாந்திரம் என்று சொல்றது. முகவுத்திரம் வைச்சுச் செய்றது என்றால் முன் மடக்கைகள் முன்னுக்கு இழுத்து வரும். அது ஒவ்வொரு கடவுளுக்கு ஏற்றமாரி அமையும். பிள்ளையாருக்கு என்றால் வட்டம். சிவனுக்கு என்றால் புசாந்திரம். அறுகோணம் என்றால் முருகனுக்கு. எண் கோணம் பொதுவாய் எல்லா சாமிக்கும் செய்யலாம். அறுகோணத்திலையும் இரண்டு மூன்று கோயில்களுக்கு அப்பா தேர் செய்தவர். சிலர் இப்ப புதுமையள் என்றுட்டு சில சில ஐடியாக்கள் பண்றது. எல்லாம் குறைஞ்சு கொண்டு வருகுது. மிசினறி வந்தாலும் என்ன பிரச்சினை என்றால் கைவேலை இருக்குத்தானே. எவ்வளவோ கை வேலை இருக்கு. எங்கடை வேலை எல்லாம் எவ்வளவு மிசினறி வந்தும் செய்யேலாது தானே."

அவரது வேலை நேரத்தை கருத்தில் கொண்டு இன்னும் ஒரு இடத்தை நாடினோம். அங்கே குதிரை வாகனங்கள் உளிகளினால் செதுக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். இது எந்த கோயிலுக்கு என்று கேட்டோம். இது புத்தளத்தில் இருந்து வந்த ஓடர் என்றார். புத்தளத்தில் எந்தக்கோயில் என்றோம். கோவில் இல்லை புத்தளத்தில் இருந்து வரும் வியாபாரி ஒருவர் ஆறு குதிரைகளை கேட்டிருந்தார். அடிக்கடி இப்படி வாங்கிச் செல்வார், இதை கொழும்புக்கு கொண்டே விக்கிறவையாம் என்றார்.


அன்ரிக் கடையொன்றில் வாகனம். படம் : சுஜீ

நண்பர் ஒருவர் சொல்லிருந்தார் இவ்வாறான கடைகள் பல இலங்கையில் இருப்பதாக. வெளிநாட்டவர்களுக்கு பழைய பொருட்களில் ஆர்வம் உண்டு. அதனால் அவற்றை அதிக விலை கொடுத்து வாங்க அவர்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். எனவே கிழக்கின் சில பகுதிகளில் இருந்து வரும் பழைய பொருள் வியாபாரிகள் சிலர் போரின்போது சேதமடைந்தவை, கோவில் புனர் நிர்மானம் செய்யும் போது கழித்து விடப்பட்டவற்றைப் குறைந்த விலைகளில் பெற்று அவற்றை தங்கள் கொழும்பு கடைகளில் காட்சிப்படுத்தி விற்கிறார்கள். யுத்தத்த காலத்தில் சூறையாடப்பட்டவை, அண்மைக்காலமாக கோவில்களில் காணாமல் போகும் வாகனங்கள் கூட இந்த வகையில் அடங்கும்,

இந்தக் குதிரைகளைப் போல் புதிதாகவும் செய்து அவற்றை சில திராவகம் கொண்டும், சில முறைகளிலும் உருமாற்றம் செய்து, பழையனவாக மாற்றி "அன்ரிக்" பொருட்கள் என்ற போர்வையிலும் விற்பனை செய்கிறார்கள்.


அன்ரிக் கடையொன்றில்.  படம் : சுஜீ

அவை வெளிநாட்டவர்களாலும். சில கோவில் வேலைகளுக்கு என்று மீண்டும் எம்மவர்களாலும் வாங்கப்பட்டு யாழ்ப்பாணத்திற்கு கொண்டும் வரப்படுகின்றது. இப்போது செய்யும் வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த அழகிய விடையங்களைக் கொண்டிருப்பதில்லை என்கிறார்கள் தேர்ச்சிமிக்க ஆசாரிகள். கலைகள் பணமாக்கப்படுவதாகவும் அவர்கள் கவலை கொள்கிறார்கள். பழைய பொருட்களின் தரம், அதன் பெறுமதி அறியாத நாங்களும் எல்லாவற்றையும் பழைய பொருள் வியாபாரிகளிடம் கொடுத்துவிட்டு வரலாறுகளை தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். எங்கள் நீண்ட வரலாறுகள் இடையே களவாடப்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன. தொன்மங்களும் தொலைந்துகொண்டிருக்கின்றன..




சைக்கிள் ஒரு காலத்தில் எல்லோருக்கும் இரண்டுசக்கர தேர்தான். முதல் முதலாகச் சைக்கிள் ஒடிய அனுபவம், அந்த சைக்கிளை வாங்குவதற்காகச் செய்த தில்லாலங்கடி வேலைகள், கைகளில் சைக்கிள் கிடைக்கும் அந்தநாள் மனதில் எழுந்த பூரிப்புக்கள் என்பனவும் ஒவ்வொருவருக்கும் மறக்காத நிகழ்வுகளாகவே இன்றும் ஒட்டியிருக்கும் இருக்கும்.

அந்த காலங்களில் கால்நடைதான் அனேகரின் பயணஊடகம். போற-வாற வழிகளில் தெரிந்தவர்களுடன் கதைத்துக்கொண்டே நடப்பது என்பதில்தான் அலாதி பிரியம் அக்காலத்தில் வாழ்ந்தோருக்கு. பிறகு போக்குவரத்து வளர்ச்சியின் அம்சமாக ஊருகளுக்குள் சைக்கிள்கள் அறிமுகமாகியது.


அப்பாவின் சைக்கிளில் பயணம் செய்யும் எனக்குச் சைக்கிள் ஓடும் யாரைப் பார்த்தாலும் அப்போது பொறாமை. எப்பிடிதான் ஓடுகிறார்களோ, என்ற ஆச்சரியம் தான் வேறெதுவும் இல்லை. அப்போது புவியீர்ப்போ அல்லது இதர பௌதீக காரணிகளோ தெரியாது. ஆனால் இரண்டு சில்லு சைக்கிள் ஓடுவது என்பது ஆச்சரியமாகவே இருந்தது.

ஒருகாலத்தில் சைக்கிளுக்கு பின்னால் ஓடினோம். பின்னர் அப்பாவின் சைக்கிளை உருட்டிக்கொண்டு திரிந்தாலே சைக்கிள் ஓடுவது போல நினைப்புக்கள் இருக்கும். சைக்கிளில் காலை பெடலில் வைக்காமல் நிலத்திலேயே ஊன்றிக் கொண்டு நின்று, பின்னர் சீட்டில் ஏறி இருந்து பெடலை மறுபக்கமாகச் சுற்றிப்பழகி, அடுத்தது பாருக்கால காலை விட்டுக் கெந்திக் கெந்தி ஓடப்பழகி, பின் தனியாகச் சிறிது ஓடப்பழகித் தான் வந்திருப்போம். ஓடப்பழகும் நாட்களில் பின்னைால் யாராவது பிடித்துக்கொண்டு வருவார்கள் அவர்கள் கைய விடும் அந்த நொடி தான் இங்கு மிக முக்கியமானது. மரத்தில் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு சீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது என்னைத் தள்ளி விட்டார்கள். அப்படியே ஓடப்பழகியது தான் கதை.

வீட்டிலும் சரி, வெளியில் சிறு கற்களும் ஊரியும் மணலுமான வீதிகளிலும் சரி விழுந்து எழும்பியிருப்போம். ஆரம்ப வயதுகளில் அனேகரின் காலிலோ உடம்பிலோ இருக்கும் காயம் இந்த சைக்கிள் ஒடிப்பழகியதில் தான் வந்திருக்கும். அதிலும் திரும்பிப்பார்த்துக் குப்புற விழுந்ததும், பிரேக் பிடிக்காமல் விழுந்து எழும்புறதுமாத்தான் இருக்கும் பெரும்பாலானவை. ஓரளவுக்கு ஓடப்பழகிய பின்னர் சைக்கிள் ஓடுவது எனக்கு கம்பீரமான எண்ணத்தைத் தந்தது. இது வரை ஓடப்பழகி, உடைத்து நெளித்த சைக்கிள் அப்பாவினுடையதோ அல்லது அண்ணா அக்காவினுடையதோ தான். அந்த சைக்கிளை ஓட எடுப்பதற்குள் நடந்து முடித்திருக்கும் சண்டை காயமும் இரத்தமுமாக இருக்கும்.

இந்த அலப்பறைகளைத் தாங்க முடியாது வீட்டில் புதிய சைக்கிள் வாங்க முடிவாகியிருக்கும் பலருக்கு. சைக்கிள் என்றால் முழு சைக்கிள் இல்லை. அந்தக் காலத்தில் முழு சைக்கிள் என்பது என்னைப் போன்ற குட்டிப்பிள்ளைகளுக்கு எட்டாக்கனி. அரையோ முக்காலோ தயாராக இருக்கும்.


சைக்கிள் வாங்கிய புதிதில் நாளுக்கு இருதரம், இரண்டு நாட்களுக்கு ஒருமுறை, பிறகு ஒவ்வொரு ஞாயிறும் எனப் பழந்துணியெடுத்துத் தூசு துடைத்து எண்ணெய் போடுவேன். அதன் பிறகு அது மழையில் கழுவப்பட்டால் தான். அப்படித்தான் புதிதில் டைனமோ, சீட் கவர், றிம் பூக்கள், லைட்கள், ரியூன் ஹோன்கள் என்று அமர்க்களமாக இருக்கும். ஆரம்பத்தில் சொன்னது போல இரண்டு சக்கர தேர்போல. இறக்கங்களில் கைகளைவிட்டு ஓடுவதும், எதிர்க்காற்று நேரங்களில் மாங்கு மாங்கு என்று நுரைதள்ள விலித்து வலித்து ஓடுவதும் இரு வேறு துருவங்கள். இவற்றுக்குள் முன்னால் போபவரை முந்தி ஓடவேண்டிய கட்டாயங்களும் ஏற்படத் தவறுவதில்லை.

பாடசாலைகள், தனியார்கல்வி நிலையங்கள் எல்லாம் சைக்கிளில் தான், பல பள்ளிக்காதல்களின் ஒரே ஒரு சாட்சி. ஒருவர் மேல் இருக்கும் கோபத்தை அந்த சைக்கிள் மேலையே கொட்டிவிடுவார்கள். அப்படி ஒவ்வொன்றிலும் ஊறி இருந்தது. இன்று வரை அந்த சைக்கிளைப் பக்குவப்படுத்தி வைத்திருப்போரும் உண்டு. இப்போது லுமாலா, சைனா சைக்கிள் இருந்தாலும் முன்னர் ஏசியா, ரல்லி சைக்கிள்கள் தான் பிரபலமானது. இப்போது வரும் சைக்கிள்களை விட அந்த சைக்கிள்கள் தான் நல்லது, உறுதியாக இருக்கும். தற்போதய சைக்கிள் அப்படியில்லை 6 மாதம் ஓடினால் பழுதாகிவிடும். முன்பு ஒருமுறை கழுவிப் பூட்டினால் 3, 4 வருசம் ஓடலாம். இப்போது 3,4 மாதம் பாவிக்கிறதே கஸ்ரமான காரியம்.

சைக்கிளுக்குக் காற்றுப்போனால் கடையில் காத்து நின்றுதான் வேலை முடித்து வாங்குவோம். பெடல் அல்லது வேறு ஏதாவது கழற்ற அடிக்கும் போது உள்ளுக்குள் வலிக்கும். அந்த வலி. அனுபவித்த சைக்கிள் காதலர்களுக்குத்தான் விளங்கும். அப்போது எங்களுக்கு கடைக்காரர் எல்லோரும் நண்பர்கள்.

அண்ணை உங்கட பெயர் என்ன? எப்பிடி உங்கட பயணம் ஆரம்பித்தது?

“என்ர போர் ரவி, சாவகச்சேரிலதான் வேலைய தொடங்கினான், அவற்ற பெயரும் ரவி தான். அவர் கச்சாய் ரோட்ல இருக்கிறவர். அவருட்டை தான் வேலை பழகினது. பழகேக்க 15, 16 வயது வரும். பள்ளிக்கூடம் இடையில விட்டுட்டு இந்த வேலைக்கு வந்தன்”

உங்கட வேலை என்னமாரி போகுது..?


”பிறகு சந்தைக்குள்ள மரக்கறி வியாபாரம். பிறகு ஒரு பெட்டிக்கடை மாரி போட்டுச் செய்தனான். அதுவும் சந்தைக்குள்ளைதான். அது முடிய பேக்கரிலை வேலை செய்தனான். அதுக்கு பிறகு திருப்ப இந்த வேலைக்கு வந்துட்டன். 20 வருசத்துக்கு கிட்ட செய்றன்.”

போர்க்காலத்தில் வாழ்ந்த பெரும்பாலான மக்களுக்குப் பல வேலைகள் தெரிந்திருக்கும். ஒவ்வொரு இடப்பெயர்வுகளுக்கையும் வேற வேற இடங்களில் வசிக்க வேண்டி ஏற்படும். வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து நடத்த எந்த வேலைக்காவது சென்றுதானாகவேண்டும். பொருளாதார நெருக்கடிகள் இருந்த காலமாகியபடியால் சிறிய வேலைகளை என்றாலும் செய்ய வேண்டும். 20 லீற்றர் கான் தேங்காய் எண்ணெய்யை வாங்கி அதை அரை லீற்றராக உடைத்து விற்ற எத்தனையோ குடும்பங்கள் இருந்தன. புலம் பெயர் நாடுகளைப்போல இரண்டு மூன்று வேலைகளை செய்தோரும் உண்டு. சைக்கிள் பற்றிய உரையாடலைத்தொடர்ந்தோம்.

ஆரம்பத்தில் இருந்து எப்பிடி சைக்கிள் வேலை வருகிறது. கூடி இருக்கா குறைந்து இருக்கா..? அன்றாடம் வீதிகளைப்பார்க்கும்.ஒவ்வொருவருக்கும் வாற கேள்வி தான் இது.

“இப்ப வரவர குறைஞ்சுட்டு மோட்டார் சைக்கிள்கள் வந்தாப் போல சைக்கிள் வேலை குறைவு. 1995, 1996. அப்பதான் சைக்கிள் பாவனைகள் கூடினது. போக்குவரத்துக்கும் சைக்கிள்தான். ஒரு வீட்டில இரண்டு மூன்று சைக்கிள்நிக்கும் அப்ப ஒரு சைக்கிள் ஒட்ட. 5ரூபா, இப்ப 50 ரூபா வாங்கிறம், 5ரூபா இருக்கும் போது வருமானம் குறைவு எண்டாலும் பெறுமதி கூட காசுக்கு. இப்ப காசு வருமானம் கூட.பெறுமதி குறைவு. ஒரு சைக்கிள் வேலை முடிச்சாலும் சாமான் வாங்க காணாது. முந்தி 50 ரூபா வேலை செய்தாலும் ஒரு குடும்பம் சீவிக்கலாம். இப்ப 500 ரூபா எண்டாலும் கஸ்ரம். சாமானுகள் விலை கூடினதால வாற வருமானங்கள் காணாது.”


“ஒரு சைக்கிள் கழுவிப் பூட்ட 1500 ரூபா வரும். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு சைக்கிள் வரும் என்று சொல்லேலாது, சில நேரம் ஒட்டு மட்டும் தான் வருமானம். அதை வைச்சுத்தான் எங்கட சீவியம்.”

இந்த சைக்கிள் எங்கள் வாழ்க்கையில் இன்னும் நெருக்கமாகக் கலந்திருந்த காலமது, திடீரென ஈழத்தில் நடக்கும் இடப்பெயர்வுகள். எனக்கு நன்றாக நினைவில் இருக்கிறது 2000 ஆம் ஆண்டு தென்மராட்சியை விட்டு வடமராட்சிக்கு அகதிகளாகப் போனதும் இதே சைக்கிளோடு தான். சைக்கிளில் எவ்வளவு பொருட்களை வைத்துக்கட்ட முடியுமோ அவ்வளவு பொருட்களையும், காற்றடிக்கும் பம்மையும் கட்டி நாம் கொண்டு அலைந்தோம். அதே சைக்கிள் தான் ஆக்களை இடம்மாற்றியது, இடம் பெயர்ந்திருந்த உறவினர்களைத் தேடிச்சுற்றியது.

வன்னியை சேர்ந்தோருக்கு தெரியும் சைக்கிள் காவுவண்டியும் கூட, காயமடைந்தோரை வைத்தியசாலைக்கு சுமந்து செல்லும். எந்த வசதியும் இல்லாத அவர்களுக்கு சைக்கிள் தான் விதி. காயமடைந்தவரை முன்னால் இருத்தி சிறிய பாதைகளினுடாக கொண்டுவந்துவிடுவார்கள். அப்படியாக எங்களோடும் போர்வாழ்வியலோடும் கலந்திருந்தது.

அது பற்றரி இல்லாத காலம், அப்போதும் அதே சைக்கிள் தான் கைகொடுத்தது டைனமோவை வைத்துச்சுற்றி வரும் மின்சாரத்தில் தான் புலிகளின்குரலோ, ஜ.பி.சியோ, பி.பி.சியோ கேட்டு என்ன நடக்கிறது என்று அறிந்து வைத்திருந்தோம். மண்ணெண்ணை இல்லாத இரவுகளில் சைக்கிள் வெளிச்சங்கள்தான் டைனிங் லாம்ப்.


எங்களுக்கும் எங்கள் வாழ்க்கையிலும் சைக்கிளும் அதன் நினைவுகளும் பிரிக்கப்படாமல் இருக்கின்றது. இப்போது மோட்டார் சைக்கிள், கார் எது வந்தாலும், சைக்கிள்கள் பழைய இரும்புக்கு விற்கப்பட்டாலும் இந்த சைக்கிள் நினைவுகள் துருப்பிடிக்காமலும் என்றுமே அழித்துவிட முடியாததுமாக எப்போதும் இருக்கும்.

எங்கள் யாழ்ப்பாணத்து மக்களின் ஒருசாரார் குடிசைக் கைத்தொழிலான மட்பாண்ட உற்பத்தியையே தமது பிரதான தொழிலாகச் செய்துவந்திருக்கின்றனர். இங்கு உற்பத்தி செய்யப்படும் சட்டி, பானை, முட்டி, தண்ணீர் நிரப்பும் பாத்திரம், சிட்டிகள், அடுப்புகள் போன்ற பொருட்களை நேர்த்தியாகவும் அழகுறவும் செய்து வந்தனர். அவை தரத்தில் மிகச் சிறந்ததாகவும், உறுதியாகவும் விளங்குவதுடன் அதிக இலாபமும் சம்பாதித்திருக்கின்றனர். பல இடங்களில் அவை அப்படியே இன்றும் பாவனையில் இருக்கின்றன.
அன்று போயா, அம்மா கேட்டா "பச்சை அரிசி போடட்டோ இல்ல சம்பாவோ" என்று. பெரும்பாலும் வேலை நாட்களில் கடைகளில் சாப்பிடுவதால் அதிகமாகச் சம்பாதான், அதனால் வீட்டில் நிற்கும் நாட்களில் பச்சையரிசி அல்லது குத்தரிசிச் சோறுதான் சமைக்கிறது வழமை. ஆனால் இப்ப இருக்கின்ற இரண்டாயிரத்துக்குப் பிற்பட்ட பல குழந்தைகளுக்கு இவற்றிற்கெல்லாம் என்ன வித்தியாசம் என்று தெரிய வாய்ப்புக்கள் குறைவாகத்தான் இருக்கின்றது.

"பட்டம் பிடிக்க தெரியல நீ பட்டம் ஏத்த வந்துட்டாய்"

"மச்சான் சுழட்டுது அறுக்கப்போது"

"சூலவைரவா சுழட்டி குத்தடா"

"இராக்கொடிக்கு விடோணும், விண் கட்டணும்"


இப்படி தான் நிரம்பி இருக்கும் ஊரில் இந்த நேரத்துக் கதைகள்.


நான் பதினோராமாண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த நேரம், நாட்டு பிரச்சனை, பயம் என்று சொல்லி அப்பா ஆறுமணிக்கெல்லாம் கேற் பூட்டிப்போடுவார். அதற்கு இரண்டு காரணம் இருந்தது ஒன்று நான் வெளியே போகக்கூடாது என்பது. மற்றையது யாரும் உள்ளே வரக்கூடாது என்பது. அன்றும் அப்படி தான் கதவு பூட்டியிருந்தது.

வல்லைவெளியில் இருந்து தொண்டமானாறு வல்லை துன்னாலை வீதியியினூடாகவோ (உப்பு வல்லை வீதி), சாவகச்சேரி புலோலி வீதியின் யாக்கரை சந்தியினூடு திரும்பும் அதே வீதியினூடாகவோ அல்லது குஞ்சர்கடையில் இருந்து வரும் போது மண்டான் வீதியினூடாகவோ இங்கு வந்தடையலாம்.
Previous PostOlder Posts Home